Het verhaal van Guillaume
Guillaume begon zijn zoektocht naar werk eind maart/begin april, nadat hij hoorde dat zijn vriendin naar New York zou verhuizen. Aanvankelijk richtte hij zich op Franse bedrijven voor ondersteuning bij visumsponsoring.
Zijn eerste doorbraak kwam snel: hij solliciteerde bij de New Yorkse dochteronderneming van een Frans dienstverlenend bedrijf, zowel telefonisch als persoonlijk, en kreeg een aanbod onder voorbehoud dat het bedrijf een projectopdracht zou binnenhalen. "Ik dacht bij mezelf: 'Wow! Ik heb na maar twee weken een baan gevonden. Dat is ongelooflijk!' Ik stopte helemaal met zoeken naar werk," zegt hij.
Toen het bedrijf vertraging opliep zonder duidelijk antwoord, hervatte Guillaume zijn zoektocht en begon hij te kijken naar Amerikaanse bedrijven. Hij ontdekte dat "het H-1B-visum het meest traditionele visum is om daar te werken. Er is echter maar een beperkt aantal van deze visa per jaar beschikbaar. De aanvraag voor een H-1B-visum moet in april worden ingediend en wordt in oktober afgegeven."
Gezien zijn urgente tijdlijn ontdekte Guillaume dat hij dankzij zijn eerdere werkervaring in aanmerking kwam voor een J-1 trainee-visum.
Hoe vond Guillaume een baan in New York City?
Guillaume merkte de culturele verschillen in het aanwervingsproces op: "Amerikanen hebben heel andere culturen. Ze zijn erg goed in zichzelf verkopen, maar onzeker over hoe goed ze op het werk zullen presteren. In Frankrijk is het tegenovergestelde waar, en in mijn geval nog meer."
Hij kreeg herhaaldelijk afwijzingen vanwege visumzorgen, dus herformuleerde hij zijn sollicitaties: "Ik probeerde er een positieve draai aan te geven... Ik vertelde hen dat ik het al had uitgezocht en bij een organisatie zat die mijn visum kon sponsoren, wat geschikt zou zijn voor 18 maanden."
Na eind oktober terug te zijn gekeerd naar Frankrijk, bleef Guillaume solliciteren en vond uiteindelijk een Amerikaans bedrijf, mede opgericht door een Fransman, met een IT-vacature. Zijn eerste gesprek was in het Frans met de medeoprichter, gevolgd door een technisch gesprek in het Engels.
Na vervolgpogingen en een wachttijd tot half december kreeg hij een positief aanbod. "Ik stuurde alle papieren naar de sponsororganisatie, en alles was op 20 december afgerond. Ik wacht momenteel op mijn papieren om naar New York te vertrekken," zegt hij.
Zijn sollicitatiestrategie was agressief: "Ik had alles klaar staan. Hoewel ik de tijd nam om mijn cv en motivatiebrief aan te passen aan elke vacature, stuurde ik er toch massa's uit." Gevraagd hoeveel sollicitaties hij verstuurde, antwoordt hij: "Een aanzienlijk aantal! Waarschijnlijk meer dan 50. Ik weet het niet eens meer."
Het sollicitatieproces in het algemeen
Guillaume ondervond onbekende sollicitatieformats bij Amerikaanse bedrijven. Tijdens één gesprek op locatie zei de interviewer plotseling: "Oké, nu laat ik je een oefening op het whiteboard doen."
"Dat bracht me van mijn stuk; zoiets had ik nog nooit hoeven doen bij sollicitaties in Frankrijk. Het overviel me dus zeker. Ik raakte een beetje in de war en verwachtte een negatieve uitkomst," geeft hij toe.
Een tweede Amerikaans bedrijf gaf hem een technische opdracht om thuis te maken, wat hij verkoos: "Dat vond ik prettiger, omdat het me meer tijd gaf om na te denken en in mijn eigen tempo te werken, zoals in de echte wereld." Dat leidde tot een gesprek van 4 uur op kantoor met het hele team.
"Elke keer bespraken ze mijn achtergrond en prestaties en gingen ze vervolgens over naar meer technische vragen, vergelijkbaar met het whiteboardprobleem," reflecteert hij. Beide functies waren senior functies, en Guillaume vraagt zich af of de interviewers vonden dat hij niet genoeg ervaring had voor die titel.
Het sollicitatieproces bij zijn Franse bedrijf
Het bedrijf dat mede was opgericht door een Fransman, hanteerde een ander proces. Guillaume's tweede gesprek was technisch, waarbij het afdelingshoofd vragen stelde over zijn achtergrond en technische vragen, zonder formele test.
"Ik denk dat het feit dat er een Fransman in het bedrijf was, hielp, omdat hij de cultuur begreep, en dat maakte het veel gemakkelijker om mijn standpunten te delen," merkt hij op.
Guillaume's sollicitatiestrategieën
Guillaume solliciteerde zowel spontaan bij bedrijven zonder geadverteerde vacatures als op formele vacatures van Amerikaanse bedrijven. Zijn strategie combineerde volume met maatwerk: "Hoewel ik de tijd nam om mijn cv en motivatiebrief aan te passen aan elke vacature, stuurde ik er toch massa's uit."
Details over het J-1-visum
Guillaume gebruikte Intrax als zijn sponsororganisatie en betaalde alles uit eigen zak: ongeveer 2.800 euro voor het 18 maanden durende trainingsprogramma, plus aanvullende ziektekostenverzekering verstrekt door de organisatie.
Over zijn salaris legt Guillaume uit: "Ik heb nergens om gevraagd toen ze belden om te zeggen dat ik de baan had gekregen; hij vertelde me wat mijn salaris zou zijn en zei dat het was wat iedereen in het team betaald kreeg, dus dat leek me eerlijk."
Zijn werkgever verduidelijkte later dat, als trainee, zijn salaris niet volledig kon overeenkomen met de rest van het team. Guillaume zegt dat het salaris "toch nog decent is als je mijn trainingsbonus meerekent."
De sponsorgeschiedenis van het bedrijf
Guillaume was de eerste J-1-werknemer van het bedrijf. "Ze waren niet gewend om dit soort papierwerk in te vullen, en er waren behoorlijk wat uitwisselingen met de sponsor," merkt hij op.
Hij hielp zelf bij het beheren van het visumproces: "Je hebt ze geholpen door zelf een visumorganisatie te vinden. Je hebt iedereen benaderd om het papierwerk in te vullen en hard gewerkt om ervoor te zorgen dat je werkgever weinig hoefde te doen om je visum te regelen."
J-1 en dan H-1B?
Gevraagd naar de overstap naar H-1B, wijst Guillaume op complicaties: "De organisatie waarmee ik werkte, zou dit idee helemaal niet leuk vinden. Het is een uitwisselingsprogramma, en de veronderstelling is dat ik terugkeer naar Frankrijk om de nieuwe vaardigheden toe te passen die ik in de VS heb geleerd."
Hij erkent dat de overstap mogelijk is, maar juridische hulp vereist: "Op basis van mijn online onderzoek is het overstappen van een J-1- naar een H-1B-visum nog steeds mogelijk, maar het proces vereist een advocaat."
Update: een jaar na dit interview kreeg Guillaume een H-1B-visum gesponsord door zijn bedrijf.
Guillaume's professionele achtergrond
Guillaume heeft een ingenieursdiploma (masterniveau). Hij trad in 2008 toe tot de arbeidsmarkt en werkte vijf jaar voor een dienstverlenend bedrijf voordat hij achttien maanden zelfstandig werd.
Zijn functietitel in Frankrijk was Study Developmental Engineer, gericht op Java; in de VS vertaalt deze functie zich naar Software Engineer.
En hoe zit het met pensioen en 401K?
Gevraagd of hij via een 401K in de VS of Frankrijk kan sparen voor zijn pensioen, antwoordt Guillaume: "Nee, zoiets is niet inbegrepen in het J-1-visumprogramma. Dit wordt vaak beschouwd als een 'voordeel' dat naast het salaris wordt aangeboden. Ze hebben het niet genoemd voor de baan in New York, dus ben ik van plan zelf geld te sparen. Zo moet ik het gewoon doen!"