Met mijn ervaring in het vinden van werk in de VS als buitenlander kan ik u precies vertellen in welke gevallen u dit visum wel zou moeten nastreven bij uw baanzoektocht, en in welke gevallen niet.
Even opfrissen: hoe werkt het H-1B-visum?
In tegenstelling tot andere visa kunt u de H-1B maar één keer per jaar aanvragen (behalve in het "cap exempt"-geval). De aanvraag moet begin april worden ingediend (de openingsdatum voor aanvragen), voor afgifte tussen oktober van datzelfde jaar en januari van het jaar erop — dat betekent een wachttijd van 6 tot 10 maanden.
Om het nog lastiger te maken, is het H-1B-visum onderworpen aan quota, behalve de cap-exempt H-1B. De Amerikaanse overheid geeft jaarlijks maximaal 1.400 visa af aan Chilenen, 5.400 aan Singaporezen, en 65.000 aan alle anderen. Daarnaast zijn er nog 20.000 extra gereserveerd voor afgestudeerden met een master van een Amerikaanse instelling die niet als eerste uit de 65.000 werden geloot.
Toch ontvangt de USCIS (U.S. Citizenship and Immigration Services) door de populariteit van dit visum sinds 2014 jaarlijks meer dan 170.000 aanvragen, bijna drie keer zoveel als het aantal beschikbare visa.
In welk geval moet u — of moet u niet — dit visum nastreven?
Bent u Chileens of Singaporees, heeft u een master van een Amerikaanse instelling, en/of wilt u voor een non-profitorganisatie werken (cap-exempt), dan kunt u zeker mikken op het H-1B-visum voor uw baanzoektocht, omdat u dan niet met de loting te maken krijgt.
Bent u Indiaas en werkzaam in de IT, dan kunt u een multinationaal IT-dienstverleningsbedrijf vinden dat jaarlijks duizenden H-1B's sponsort voor IT-engineers. Zulke bedrijven besteden doorgaans weinig tijd aan het profiel van elke kandidaat, en weten heel goed dat slechts een derde van de werknemers die ze sponsoren daadwerkelijk met dit visum voet op Amerikaanse bodem zet — zo compenseert de sector het tekort aan IT-vaardigheden in de Verenigde Staten. In dat geval kunt u wel een sponsorbedrijf vinden, maar bent u niet zeker van het H-1B-visum: u maakt een kans van één op drie.
Voldoet u aan geen van deze eerdere criteria, dan raad ik u af om op een H-1B-visum te mikken, ook al komt u ervoor in aanmerking en past het visum het beste bij u. Ik kan u verzekeren dat u geen bedrijf zult vinden dat dit visum sponsort als u er niet al voor werkt (zoals in het geval van Max).
Een visum dat lijdt onder zijn eigen populariteit
Voor wie onze tegenslagen niet heeft gevolgd: het bedrijf van Max diende in vier jaar tijd drie aanvragen in voor het H-1B-visum (bijna één per jaar). De drie aanvragen werden goedgekeurd, maar Max werd nooit uitgeloot. Eén kans op drie: geen geluk voor ons na drie pogingen.
Waarom vindt u geen bedrijf dat u voor dit visum wil sponsoren?
Tenzij u in een van de eerder in dit artikel genoemde gevallen valt, vindt u geen enkel bedrijf dat bereid is dit visum te sponsoren.
Twijfelt u nog? Verplaats u eens in de positie van het bedrijf. U bent aan het werven. Zelfs als het niet dringend is, zou u het risico nemen om meer dan $5.000 te betalen (de kosten van het visum) en 6 tot 10 maanden te wachten op iemand die u niet kent, zonder te weten of die persoon uiteindelijk bij uw bedrijf terechtkomt, en met een grotere kans op een negatief dan een positief antwoord?
Dat zijn nogal wat nadelen. Gewone bedrijven kunnen het zich niet veroorloven om hun werving aan een loting te onderwerpen.
Als recruiter zou ik dit risico niet nemen. In de afgelopen drie jaar waarin ik kandidaten heb begeleid bij het vinden van werk in de VS, heb ik geen enkel bedrijf gezien dat daartoe bereid was! Kent u er wel een, laat het me dan weten — ik werk dit artikel dan graag bij.
Maar waarom is dit visum dan nog steeds zo populair?
Goede vraag. Waarom zeg ik u dat u geen bedrijf vindt dat u wil sponsoren, terwijl duizenden bedrijven vorig jaar meer dan 170.000 aanvragen indienden? Gek, toch?
Heeft u de statistieken voor uw land bekeken? Neem Frankrijk als voorbeeld: in 2014 werden slechts 1.700 H-1B-visa afgegeven, veel minder dan de E-2- of J-1-visa.
Bovendien was in 2018 67% van de ingediende aanvragen afkomstig van Indiase staatsburgers die in de IT-sector werken. Begint u het nu te begrijpen?
Zoals ik eerder in dit artikel uitlegde, sponsoren multinationals in de IT-dienstensector jaarlijks duizenden H-1B's voor grootschalige IT-engineers om het Amerikaanse tekort aan IT-vaardigheden aan te pakken. Deze bedrijven besteden doorgaans weinig tijd aan het profiel van elke kandidaat, wetende dat als ze aanvragen indienen voor 1.000 mensen, ze er uiteindelijk 350 werknemers uit krijgen. Het is puur wiskunde.
Voor de resterende 30% dienen bedrijven deze aanvragen vaak in voor werknemers die al voor hen werken onder een ander niet-immigrantenvisum, net als Max en zijn collega's.
De oplossingen
Ik hoop dat u begrijpt dat, ook al komt u in aanmerking, mikken op het H-1B-visum om in de VS te werken niet de juiste oplossing is als uw profiel niet aan de criteria in dit artikel voldoet.
Het is aanvankelijk beter om te mikken op een ander visum, misschien minder populair voor uw profiel, waarvoor u wel een werkgever kunt vinden die u wil sponsoren.
Zodra u voor het bedrijf werkt, wordt het veel makkelijker om ze u te laten sponsoren voor de H-1B, zoals bij Max het geval was.
Er bestaan 185 soorten visa, sommige zonder deadlines of quota. U komt dus ongetwijfeld in aanmerking voor een ander type visum dan de H-1B... Bekijk voor inspiratie de succesverhalen en ontdek hoe anderen vóór u hun baan vonden en een H-1B-visum kregen!